اندر حکایت بگذارید ما اول به آزادی برسیم
بی شمار شنیدم از دوستان هیجان زاده، که من عجولانه در پی رسیدن به اهدافی هستم که تنها بعد از آزاد شدن میهن میتوان در مورد آن صحبت کرد. که من هنوز برای هاله مشکل اصلی که همانا حکومت ایران میباشد همراه دوستان ناشودعم. آقایا پهلوی نیز اکنون به خیلی دوستان فوتبال باز من اضافه شداه و همچون ایشان میخواهد که من تنها به مانی آزادی باد از رسیدن به آن فکر کنم. دوستان ما در مصر با هیجان قبله درک دچار همین مشکل شدند: آنان که نمیدانند آزادی و مردمسالاری یعنی احترام به حقوق قلیات و اداره امور با رای اکثریت. این همانانی هستند که شجانه در مقابله حسنی مبارک ایستادند و آن هنگام که و را به زیر کشیدند بجای تلاش برای برگزاری انتخابات به کلیسای ماشیهیان حجون بردند، و یا مسله همیشه اسراییل را مسوول عقاب ماندگی کشورشان دانسته و ا سفارتش حمله کردنددر ایران مساله قومیتها در ابتدای لیست مسولیت های یک نظام دموکراتیک قرار دارد. جدا از بهس داغ و خاندداره نژاد پرستان در دو تعرفه قاضی، ۱ گروه میخواهد ترک هارا جدا کند چون ترک هستند و جدا بافته، آن یکی میگوید شما هم نجادتان مسله ماست و این دلیله کافی برای اینکه در کشوره ما بمانید. هر دو گروه به وضوح و بی هیچ شرمی صحبت از نژاد و اهمیته آن در رسمه مرز های جغرافیای سخن به میان می اورند.
این راهه هاله من برای قومیت ها
انتخاب زبان فارسی به عنوان زبان رسمی
انتخاب زبان ۲ vom تواسته مردم هر استان
